Sebastian Heußler , Δάσκαλος τών Όπλων και Ελεύθερος Ξιφομάχος του 17ου αιώνα


Του Παναγιώτη Κλώνου, μέλους της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ και τον Ελλήνων Ελεύθερων Ξιφομάχων (Meyer’s Freifechter Guild)

Ο Sebastian Heußler γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας το 1581. Ο πατέρας του, ο Leonard εργαζόταν ως τυπογράφος και ακολούθησε τα επαγγελματικά βήματα του πατέρα του.

Όταν ήταν 27 ετών αποφάσισε να εκπαιδευτεί στην ευγενική Τέχνη της ξιφασκίας και φέρεται να ήταν μαθητής του Hans Wilhelm Schöffer von Dietz από το Μάρμπουργκ. Αργότερα, επειδή ο Heußler πίστευε ότι οι πολεμικές τέχνες δεν ήταν πολύ ‘’αγαπητές’’ στη Γερμανία, άρχισε να ταξιδεύει σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, π.χ. Αγγλία, Ιταλία και Ολλανδία. Επίσης, χαρακτηρίζεται ως Kriegsmann (πολεμιστής) και Monatsreiter (μηνιαίος αναβάτης), οπότε συμπεραίνουμε ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του ως μισθοφόρος.

Η αντεπίθεση με δέσμευση της λάμας του αντιπάλου

Όσον αφορά την προσφορά του στην εκπαίδευση των όπλων, ο Heußler συνέγραψε δύο εγχειρίδια οπλομαχητικής. Το πρώτο εγχειρίδιο ονομάζεται ‘’ Neu Kunstlich Fechtbuch’’ (Το νέο εικονογραφημένο εγχειρίδιο ξιφασκίας) του 1615, που περιλαμβάνει ύλη όσον αφορά το rapier, rapier με dagger και rapier με μανδύα.

Ξιφασκία με ξίφος και μανδύα.
Τεχνικές αυτοάμυνας άοπλου εναντίον οπλισμένου με εγχειρίδιο.

Στο εν λόγω εγχειρίδιο, οι διδασκαλίες του Sebastian Heußler βασίζονται στις επιρροές του από τους Ιταλούς οπλοδιδασκάλους Salvador Fabris και Ridolfo Capo Fero da Cagli.

Ξιφασκία με ξίφος και μανδύα από Ελεύθερους Ξιφομαχους της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών’Λέοντες’ στην Αίθουσα Ξιφασκίας του ΟΑΚΑ.
Ξιφασκία με ξίφος και εγχειρίδιο από Ελεύθερους Ξιφομαχους της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών’Λέοντες’ στην Αίθουσα Ξιφασκίας του ΟΑΚΑ.

Τέλος, το δεύτερο εγχειρίδιό του γράφτηκε το 1616 και ονομάζεται ‘’ New Kůnstlich Fahnenbůchlein’’ (Το νέο εικονογραφημένο εγχειρίδιο για το κούνημα της σημαίας), του οποίου η ύλη επικεντρώνεται σε ό,τι αφορά στον τρόπο κουνήματος μιας μεγάλης σημαίας.

Εκπαίδευση στο ξίφος από τη Συντεχνία των Ελλήνων Ελεύθερων Ξιφομάχων της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’.

 

 

 

· Michael Chidester – Wiktenauer.com

Paulus Hector Mair, ένας αριστοκράτης του 16ου αιώνα που κατέγραψε την τέχνη της ξιφασκίας


Η προσευχή του ιππότη πριν μονομαχήσει

Του Παναγιώτη Κλώνου, μέλους της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ και των Ελλήνων Ελεύθερων Ξιφομάχων (Meyer’s Freifechter Guild)

Ο Paulus Hector Mair γεννήθηκε στο Ausburg της Γερμανίας το 1517, όπου και πέθανε στην κρεμάλα το 1579 σε ηλικία 62 ετών με την κατηγορία της κατάχρησης δημόσιας περιουσίας.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος με την ιδιότητα του γραμματέα στο δημοτικό συμβούλιο του Ausburg. Επίσης, από νεαρή ηλικία είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται τόσο στην ξίφασκία, όσο και στην πάλη από κορυφαίους δασκάλους της πόλης του και έτσι άρχισε να ενδιαφέρεται για τα εγχειρίδια οπλομαχητικής.

Εξάσκηση με μακριούς κοντους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Mair ήταν συλλέκτης εγχειριδίων ξιφασκίας, αλλά και λογοτεχνικών βιβλίων. Όσον αφορά τα εγχειρίδια, η συλλογή του περιελάμβανε τα πονήματα δασκάλων, π.χ. του Hans Talhoffer, του Jörg Wilhalm Hutter κ.ά.

Ο τρόπος χρήση του μεγάλου δρεπανιου.

Παρόλα αυτά, είχε διαπιστώσει ότι οι πολεμικές τέχνες του Μεσαίωνα οδηγούνταν στη λήθη, κάτι που τον στενοχωρούσε πολύ, διότι πίστευε ότι η τέχνη της οπλομαχίας είναι σημαντική για έναν άντρα ώστε να διαμορφώσει έναν ισχυρό χαρακτήρα. Για αυτό το λόγο, αποφάσισε να γράψει ένα εκτενές εγχειρίδιο που θα περιελάμβανε τα όπλα που χρησιμοποιούνταν εκείνη την περίοδο, μαζί με αγροτικά εργαλεία όπως είναι το δρεπάνι, διατηρώντας παράλληλα τις διδαχές των τότε προγενέστερων οπλοδιδασκάλων.

Ο τρόπος χρήσης του ραβδιού του χωρικού
(Ελληνικά: χουρχουδα ).
Εκπαίδευση στον κόπανο. Ο κόπανος ήταν γεωργικό εργαλείο που εξελίχθηκε σε όπλο των χωρικών.

Το εν λόγω σύγγραμμα είναι το MSS Dresd.C.93/C.94 (Opus Amplissimum de Arte Athletica) του 1542, του οποίου η ύλη χωρίζεται σε 2 μέρη που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Εξάσκηση με μακρύ σπαθί.
Εξάσκηση με αλαβαρδες.

 

Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει τα εξής: μακρύ σπαθί (Longsword), σπαθοραβδο (dussack), ραβδί, δόρυ, μικρό δρεπάνι ( sickle), μεγάλο δρεπάνι (scythe), αλαβαρδα (halberd), κόπανο (flail), ραβδί χωρικού / χουρχουδα (peasant staff) και μονομαχία με μικτά όπλα.

Εξάσκηση στο μικρό δρεπάνι από μαχητές της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ σύμφωνα με τη μέθοδο του Paulus Hector Mair.

Το δεύτερο μέρος μέρος του εγχειριδίου περιλαμβάνει ύλη από τον Mair αλλά και από άλλους δασκάλους. Πιο συγκεκριμένα η ύλη του Mair αφορά τα εξής: Dagger, πάλη (ringen), rapier, poleaxe, μονομαχία με πανοπλία, μακριά ασπίδα, έφιππη μονομαχία και μονομαχία με μικτά όπλα. Το υπόλοιπο κομμάτι της ύλης είναι διδασκαλία dagger και από τον Andre Liegniczer, πάλης από τον Ott Jud, καθώς και μονομαχίας με πανοπλία από τον Andre Liegniczer και τον Martin Huntfeltz.

Μονομαχία με μακριά σπαθιά από Ξιφομαχους της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Paulus Hector Mair, λόγω της αγωνίας του να διασώσει τις μεσαιωνικές πολεμικές τέχνες άφησε στις νεότερες γενιές οπλομάχων μια σπουδαία και ξεχωριστή ύλη μελέτης.

Στο βίντεο : Μάθημα σπαθοραβδιου / Dussack

Στο βίντεο: Εξάσκηση καρπών για τη χρήση του μακριού σπαθιού

 

 

 

Πηγή

· Michael Chidester – Wiktenauer.com

Ο αμυντικός εξοπλισμός των Βυζαντινών στρατιωτών της ύστερης περιόδου


Του Γεώργιου Ε. Γεωργά προπονητή Ξιφασκίας, εκπαιδευτή Ενοπλου Παμμάχου, Σπαθασκίας, Οπλομαχιας

Ο εξοπλισμός των στρατιωτών της ύστερης περιόδου του Βυζαντίου είχε σαφές επιρροές από τους στρατούς της Εσπερίας. Έτσι έχουμε τα ακόλουθα:

Κράνος: Το κράνος ήταν συνήθως κωνικό σε σχήμα και αρκετά ψηλό ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις είχε περιφερειακά ένα μικρό γείσο. Ο τύπος αυτός του κράνους καλείτε chapel de fer. Αυτό μπορούσε να το φοράει κανείς πάνω από αλυσιδωτή κουκούλα ή περιφερειακά στο ίδιο κράνος να είχε προστεθεί δερμάτινη ή μεταλλική προστασία. Αργότερα στη φύση κατασκευάστηκε ένα κράνος όπου μπροστά ήταν ανοιχτό και αργότερα προστέθηκε ένα προστατευτικό της μύτης από το οποίο ένα πλέγμα αλυσίδων προστάτευε το πρόσωπο. Αυτό το κράνος ονομάζονταν Bascinet. Προς το τέλος του 14ου αιώνα με αρχές 15ου δύο νέα είδη κράνους εμφανίστηκαν στη δύση , ήταν η Barbuta βασισμένο στο Κορινθιακό κράνος και οι διάφοροι τύποι Sallet. Όλα αυτά τα είδη κράνους ήταν σε χρήση από όλους τους στρατιώτες της Ρωμαϊκής ( Βυζαντινής) αυτοκράτοριας της ύστερης περιόδου. Όλα τα κράνη τα φόραγαν πάνω από μια εφαπλοματοποιημενη επένδυση για να κρατάνε τους κραδασμούς από τα χτυπήματα των όπλων. Στον λαιμό φορούσαν μεταλλικούς ή δερμάτινους προφυλακτήρες οι οποίοι κάλυπταν το λαιμό και ένα μέρος του προσώπου έως την μύτη.

Θωράκιση του σώματος: Οι Ρωμαίοι της ύστερης περιόδου φορούσαν διαφόρων ειδών πανοπλιες. Οι πιο δημοφιλείς ήταν ο αλυσιδωτος θώρακας ο οποίος ήταν σε χρήση από τον 12ο αιώνα. Υπήρχαν διάφοροι τύποι αλυσιδωτής πανοπλιας. Με κοντά μανίκια, με μακριά μανίκια,με μακριά καλύμματα που έφταναν έως τα πόδια, με κοντά κτλ , ενώ υπήρχαν θώρακες με διαφορετικά πλέγματα. Κάτω από τον θώρακα φορούσαν το καββαδιο για την προστασία των κραδασμών και από πάνω άλλο ένα εφαπλομστοποιημενο ένδυμα για την προστασία της πανοπλίας, όπως γράφει ο Ιωάννης Κατακουζηνός. Εκτός από αυτές τις πανοπλίες οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν πανοπλίες με μικρά μεταλλικά πλακίδια ή από συμμετρικά κομμάτια από πολύ σκληρό δέρμα η οποίες είχαν ανατολική επιρροή.
Στα πόδια φορούσαν μεταλλικές περικνημίδες ή περικνημίδες από σκληρό δέρμα. Στα τέλη του 13ου αιώνα με αρχές του 15ου αιώνα αρχίζει να διαδίδεται στην δύση οι πανοπλίες με σύνθετες πλάκες η οποία ήταν πολύ ισχυρή. Λόγο της επαφής που είχε η αυτοκρατορία με την Δύση και κυρίως με τις Ιταλικές πόλεις κράτη που ήταν ο βασικός τροφοδότης πολεμικού εξοπλισμού, το είδος αυτό άρχισε να το υποθέτει και η αυτοκρατορία. Φυσικά οι αλλαγή εξοπλισμού από αλυσιδωτο θώρακα στην πανοπλία πλακών των ιπποτών έγινε σταδιακά. Ο εξοπλισμός αυτός αφορά τους ιππείς της αυτοκρατορίας. Το πεζικό είχε ελαφρύτερη θωράκιση με τμήματα των άνω μερών πανοπλιων , ενώ το ελαφρύ πεζικό δεν έφερε καθόλου πανοπλία.
Οι πανοπλίες των αλόγων σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη και τον Ιωάννη Κατακουζηνο ήταν ολόσωμες και ήταν ή από αλυσιδωτο θώρακα ή από σκληρό δέρμα.
Οι κλασικές φολιδωτες πανοπλίες των Ρωμαίων ήταν σε χρήση έως τον 13ο αιώνα και σταδιακά σταμάτησαν και πιθανών χρησιμοποιούνταν μόνο για την αυτοκρατορική φρουρά έως ένδειξη μεγαλοπρέπειας στο Ιερό Παλατιο και στις επίσημες τελετές.

Ότι θωράκιση και αν είχαν, ηταν εξαιρετικά ισχυρή. Ο Ιωάννης Κατακουζηνός στο βιβλίο του
Ιστορίαι ΙΙ , γράφει ότι στη Θεσσαλονίκη μια ομάδα Ζηλωτών επιτέθηκε εναντίων στον πρέσβη του ο οποίος ήταν θωρακισμένος κάτω από τα ρούχα που φορούσε. Οι Ζηλωτές του επιτέθηκαν με δόρατα και σπαθιά, όμως η θωράκιση του ήταν τόσο ισχυρή που δεν επαθε τίποτα εκτός ένα μικρό τραύμα στον καρπό του που ήταν εκτεθειμένο. Από την περιγραφή υποθέτουμε ότι θα πρέπει να ήταν είδος αλυσιδωτου θώρακα.
Σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες που αφορούν την θνησιμότητα και τους τραυματισμούς των Βυζαντινών ιππέων, υπήρχαν περισσότεροι τραυματισμοί παρά θάνατοι, ενώ οι τραυματισμοί που αναφέρονται είναι στα χέρια και στο κεφάλι.
Οι δε πρωτογενείς πηγές της ύστερης περιόδου αναφέρουν ελάχιστους θανάτους σε μάχες προφανώς λόγο της ισχυρής θωράκισης των Ρωμαίων στρατιωτών.

Ασπίδες : Οι ασπίδες του ιππικού ήταν οι τριγωνικές και οι αμυγδαλοσχιμες ασπίδες φτιαγμένες από ξύλο, ενώ το πεζικό είχε μικρότερες στρογγυλές με ομφαλό ή χωρίς. Ενώ οι τοξότες έφεραν μεταλλικό ασπιδιο. Τα σώματα των τζαγραδορων είχαν ανά δύο άντρες μια μεγάλη ορθογώνια ασπίδα.

Στις Φωτογραφίες αναβιωτες της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών “Λέοντες”:

1. Αλυσιδωτος θώρακας με κράνος τύπου Bascinet με ασπιδιο μεταλλικό και ξίφος. Ο πολεμιστής βρίσκεται στην θέση φυλαξης με αναστρεμενη ασπίδα.

  1. Πανοπλία σύνθετων πλακών με κράνος τύπου sallet , προστατευτικό λαιμού και επομιδες πεζού. Ο πολεμιστής είναι οπλισμένος με μακρύ σπαθί στην υψηλή θέση φυλαξης.


3. Πολεμιστής με σύνθετη πανοπλία πλακών στη θέση φύλαξης της οργής.


4. Στρατιώτης της αυτοκρατορικής φρουράς με φολιδωτό θώρακα.