‘Λέοντες’: Θεατρική ξιφασκία για το έργο «Οι χήρες της Φίοντορ» του Πάνου Ηλιόπουλου και του Ανδρέα Καρασπήλιου.


Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι ο δάσκαλος ξιφασκίας / οπλομαχίας του συλλόγου μας, κ. Γεώργιος Ε. Γεωργάς ανάλαβε τη χορογραφία θεατρικής  ξιφομαχίας για το θεατρικό έργο «Οι χήρες της Φίοντορ», σε πρωτότυπο κείμενο του Πάνου Ηλιόπουλου και του Ανδρέα Καρασπήλιου. Το έργο θα παρουσιαστεί στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας τον ερχόμενο Νοέμβριο.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Φίοντορ, μια πόλη που κυβερνάται από τρεις γυναίκες, χήρες των βασιλιάδων που μυστηριωδώς δολοφονήθηκαν. Δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία, η Λύρια, η πρώτη βασίλισσα, ζει απομονωμένη σ’ ένα στοιχειωμένο κάστρο, πενθώντας για τον θάνατο του άντρα της. Μόνη της συντροφιά είναι μια ομάδα ιδιόρρυθμων υπηρετών που έχουν αναλάβει την προστασία της. Όταν ο δολοφόνος των βασιλιάδων δραπετεύει από τα μπουντρούμια της Φίοντορ, η ζωή της Λύρια διαταράσσεται κι όλη η πόλη βρίσκεται σε αναβρασμό, ενώ ένας αρχαίος μύθος ξαναξυπνά στα έγκατα του βουνού όπου είναι χτισμένο το κάστρο.

Η παράσταση, ακροβατώντας ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, αφηγείται μια αλληγορική ιστορία για τη διάθεση του ανθρώπου να νιώσει πραγματικά ελεύθερος μέσα στην κοινωνία που ζει και να φτάσει πιο κοντά στο όνειρό του να ζήσει ήρεμος και απαλλαγμένος απ’ όσα τον βασανίζουν.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Πάνος Ηλιόπουλος, Ανδρέας Καρασπήλιος
Σκηνοθεσία: Πάνος Ηλιόπουλος
Πρωτότυπη μουσική: Αλέξανδρος Αρτεμίσιος, Ανδρέας Καρασπήλιος
Ενορχήστρωση – Παραγωγή – Μίξη: Αλέξανδρος Αρτεμίσιος
Σκηνικά – Κοστούμια: Βενετσάνος Μπαλόπουλος
Χορογραφία: Μαρία Λαδά
Θεατρική ξιφασκία: Γεώργιος Ε. Γεωργάς – Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών «Λέοντες»
Επιμέλεια έντυπου και ηλεκτρονικού γραφιστικού υλικού: Design Lab – Φίλιππος Στασινόπουλος
Παίζουν με αλφαβητική σειρά:
Ελένη Αναγνωστοπούλου, Καλλιρρόη Βίγκου, Κέλλυ Βραχά, Διονύσης Γιαννόπουλος, Ελβίνα Γιαννούλη, Αγγελική Γρίβα, Πάνος Ηλιόπουλος, Θοδωρής Καλογερόπουλος, Δημήτρης Καρακούσης, Κάλλι Κολόζη, Ηρώ Κωνσταντοπούλου, Μαρία Λαδά, Σταύρος Παναγιωτόπουλος, Παναγιώτα Ψαρρέα

Advertisements

2ο Φεστιβάλ VIA Egnatia


Εκδηλώσεις τέχνης, πολιτισμού, παράδοσης, αθλητισμού και γεύσεων πάνω στα χνάρια της Αρχαίας Εγνατίας Οδού που μας ενώνει…και οι Κορύβαντες με τους Λέοντες ήταν εκεί.

THE PERSIAN SWORD-DANCE


1b - AKADEMY LEONTES - INTERNET

https://i1.wp.com/www.rebeccaedwards.org/images/mw/PersianDance.jpg

The engraving presents two public entertainers who, with saber and shield, and in the presence of a referee, pass, posture and belay each other to the music of drum and pipe. The costumes of the pair, while retaining in the portraits much of their novelty and picturesqueness, are heightened in actual life by vivid colors and sharp contrasts The civilized Caucasian finds but small satisfaction in the efforts of the Asian to be interesting and entertaining. The juggler alone really captivates his audience, for prestidigitation has become a western art. But the dances and music of the Far East went begging on Midway Plaisance. The reason was easily found in the monotony and ear-piercing nature of the music to which all dancing must be done. It may be admitted that there was a peculiar rhythm to the Turkish drums, and a certain minor roulade in the pipe-tunes; but the unceasing repetition of these sounds, with the attendant misery to the hearer of an increasing tempo as the dance progressed, drove away the “Christian,” and kept him at a wise distance. In watching this saber-dance, the spectator had the feeling that the combatants were much more likely to put out his eye than to hurt each other; and, indeed, to study the faces and actions of the performers, was only to add force to this unhappy thought. Still, the saber-dance was considered more agreeable than the dance du ventre of the young women, wherein Western people might see how the head of St. John Baptist was lost to Herodias.

 

From ‘Rebecca Edwards’