Εντυπωσίασαν οι ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ στους Διεθνείς Αγώνες της BIGA της Τουρκίας , 15 -17 Αυγούστου 2014


Η Ομάδα Παραδοσιακής Τοξοβολίας του Συλλόγου Ιστορικών Μελετών ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ, αποδεχόμενη την ευγενή πρόσκληση της Τουρκικής Ομοσπονδίας Παραδοσιακής Τοξοβολίας , συμμετείχε στους 5ους Διεθνείς Αγώνες Παραδοσιακής Τοξοβολίας ETRAC που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη Biga (αρχαία Πηγαία) της Τουρκίας, το 3ήμερο 15-17 Αυγούστου 2014.

Οι αγώνες ETRAC (Eurasian Traditional Archery Competitions), συγκέντρωσαν το Παγκόσμιο ενδιαφέρον της Παραδοσιακής και Έφιππης τοξοβολίας, με την συμμετοχή περί των 400 τοξοτών από την Τουρκία, Κίνα, Πολωνία, Ρουμανία, Ελλάδα, Κορέα, Γερμανία, Αγγλία, Ισπανία, Αζερμπαϊτζάν, Σιγκαπούρη, Σλοβακία, Τουρκμενιστάν, Ουγγαρία, Η.Π.Α., Μαλαισία, Καζακστάν, Βραζιλία, κα, αποτελώντας ένα από τα κορυφαία τοξευτικά γεγονότα σε Παγκόσμια κλίμακα.

Αποτέλεσε ιδιαίτερη τιμή για την Ελληνική Ιστορία, η επιλογή από τους Τούρκους Διοργανωτές να προβληθεί για αυτή την χρονιά ως τιμώμενο Ιστορικό γεγονός της Διοργάνωσης η Μάχη του Γρανικού, η πρώτη σύγκρουση και νίκη του εκστρατευτικού σώματος του Αλέξανδρου Γ’ Μακεδόνα (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) που δόθηκε το 334 π.Χ. εναντίον συγκεντρωμένης στρατιωτικής δύναμης της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.  Ειδικά για φέτος και τιμώντας την Μάχη, η διοργάνωση μεταφέρθηκε στο πραγματικό ιστορικό πεδίο της Μάχης του Γρανικού ποταμού, παραπλησίως του ποταμού, στα ίδια χώματα που πολέμησαν ο Μέγας Αλέξανδρος και οι Μακεδονικές  Φάλαγγες.

Η Ομάδα Παραδοσιακής Τοξοβολίας  του Συλλόγου συμμετείχε στους Αγώνες  με 17 τοξότες από Αθήνα, Λαμία, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Φλώρινα αποκαθιστώντας συμβολικά την παρουσία Ελλήνων Οπλιτών-Τοξοτών σε έναν (ιδιαίτερα) ιστορικό για τον Ελληνισμό χώρο. Διακριθέντες ήταν οι Παπαντωνίου Κώστας, Δημοσχάκης Σπύρος, Χασαλεύρης Ταξιάρχης, Παπαδόπουλος Γιάννης, Μπάκας Σπύρος οι οποίοι  συγκέντρωσαν υψηλές βαθμολογίες και ειδικότερα στους στόχους αυξημένης δυσκολίας / μακρινών αποστάσεων. Στην αποστολή της Ομάδος Παραδοσιακής Τοξοβολίας του Συλλόγου συμμετείχαν επίσης και η Ακαδημία Ολυμπιακής Τοξοβολίας”Πέλοπος” με έναν Τοξότη και 4 Παλαιστές από τους “Α.Σ. Ευζώνων και “Α.Σ. Πολεμικών Τεχνών Παναγιώτη Σταμέλου“.

Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για την επέτειο της Μάχης του Γρανικού ποταμού, κατόπιν πρόσκλησης των Τουρκικών αρχών ο Σύλλογος πραγματοποίησε επιδείξεις σε εκατοντάδες θεατές και αθλητές των αγώνων, συγκεντρώνοντας τα εύσημα για το ποιοτικό αποτέλεσμα:

  • παρουσίαση επίδειξης παραγγελμάτων και αποκατεστημένων κινήσεων επί του πεδίου της μάχης, τοξοτών της Ελληνιστικής περιόδου, βασισμένο στα σωζόμενα παραγγέλματα του Ασκληπιόδοτου
  • παρουσίαση επίδειξης πάλης Παγκρατίου  και τεχνικών κλειστής μάχης, στην οποία μεταξύ άλλων συμμετείχαν η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Παγκρατίου για το 2013 Σταμέλου Όλγα και ο Αθανάσιος Μπάρκας πολυ-Πρωταθλητής και Μέλος της Εθνικής ομάδος Tae-Kwon-Do.
  • επίδειξη Παραγγελμάτων και κινήσεων Σαρισσοφόρου της Ελληνιστικής περιόδου, παρουσιάζοντας παράλληλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του σε σχέση με τον οπλίτη της Κλασσικής Περιόδου

Ο Σύλλογός ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ είχε παράλληλα την ιδιαίτερη τιμή να δεχθεί από τις Τουρκικές αρχές και τον Καϊμακάμη (τοπάρχη) της περιοχής, την ευγενή πρόταση να συμμετέχει ένα Άγημα Οπλιτών και Τοξοτών της αποστολής μας στην συμβολική διάβαση του Γρανικού Ποταμού στο πραγματικό – σύμφωνα με τους εκεί Τούρκους Αρχαιολόγους – σημείο διάβασης του Στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τιμώντας την ιστορική αυτή Μάχη της Ελληνικής Ιστορίας, 5 Οπλίτες και 2 τοξότες του Συλλόγου μας, διέβησαν συμβολικά τον Γρανικό ποταμό, καταχειροκροτούμενοι από το κοινό, συνδέοντας έτσι την ιστορική μνήμη 23 αιώνων στα ίδια χώματα που δοξάστηκαν οι Φάλαγγες του Αλεξάνδρου.

Ο Σύλλογός ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ θα ήθελε να ευχαριστήσει:

  • Τον Καϊμακάμη (Κυβερνήτη) της επαρχίας της Biga, Κο Fatih Genel για την άριστη φιλοξενία και την άμεση συμπαράσταση σε κάθε ανάγκη της αποστολής
  • Τον Κο Sami Genel, Πρόεδρο της Τουρκικής Ομοσπονδίας Παραδοσιακής Τοξοβολίας για την εμπιστοσύνη και στήριξη στο διεθνές έργο του Συλλόγου
  • Τον Κο Metin Ates, Φίλο του Συλλόγου ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ και Αντιπρόεδρο για την Ευρώπη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Παραδοσιακής Τοξοβολίας (WTAF Europe),για την ευγενή πρόσκληση και αμέριστη προώθηση του έργου του Συλλόγου στην Ομοσπονδία.
  • Τον Κο Eren Kalimbacak, Μέλος του Συλλόγου ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ και επικεφαλής της Ομάδος Παραδοσιακής Τοξοβολίας της Σαμψούντας, για την πολυεπίπεδη τεχνική και ηθική βοήθεια της αποστολής
  • Τον Εκπαιδευτή της Ομάδας Παραδοσιακής Τοξοβολίας του Συλλόγου ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ, κο Παπαντωνίου Κωνσταντίνο για την άρτια προπονητική εκπαίδευση των τοξοτών του Συλλόγου μας καθ’όλη την διάρκεια της χρονιάς
  • Τους “Α.Σ. Ευζώνων” και “Α.Σ. ΠαναγιώτηΣταμέλου” για την άριστη τεχνική εκτέλεση των επιδείξεων Παγκρατίου
  • Την “Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών” και τον Γεώργιο Γεωργά (Εκπαιδευτή Οπλομαχίας  του Meyer Freifechter Guild και πιστοποιημένο Προπονητή Ξιφασκίας της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ξιφασκίας) για την τεχνική επίβλεψη των επιδείξεων κλειστής μάχης
  • Τον Δάσκαλο Πολεμικών Τεχνών Νικόλαο Ζαρμακούπη για την πολύτιμη υλικοτεχνική βοήθεια στην αποστολή μας

Σύλλογος Ιστορικών Μελετών “ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ”

Αναμνηστική φωτογραφία απο τα μέλη της αποστολής της Ομάδος Παραδοσιακής Τοξοβολίας του Συλλόγου μας στο χώρο των Αγώνων.
Ο τοξότης του Συλλόγου μας Γιάννης Παπαδόπουλος σε βολές μέσων αποστάσεων.

Στιγμιότυπο απο τον γυναικείο διαγωνισμό με την Τοξότρια του Συλλόγου μας Ερασμία Σμυρόγλου.

Στιγμιότυπο απο την επίδειξη κινήσεων και παραγγελμάτων Σαρισσοφόρου της Ελληνιστικής εποχής.

Στιγμιότυπο απο την επίδειξη παραγγελμάτων τοξοτων της Ελληνιστικής εποχής βασισμένα στον Ασκληπιόδοτο

Ο Προπονητής της Ομάδος Παραδοσιακής Τοξοβολίας του Συλλόγου μας, κος Κώστας Παπαντωνίου σε βολές μέσων αποστάσεων.

Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Ομοσπονδίας Παραδοσιακής Τοξοβολιας, Κος Sami Genel δοκιμάζοντας την χρηση σάρισσας του Συλλόγου μας

Μέλη της αποστολής του Συλλόγου μας παραδίδοντας αναμνηστικό δώρο στον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Παραδοσιακής Τοξοβολίας (WTAF), κο Won.

Ο Τοξότης του Συλλόγου μας Ταξιάρχης Χασαλεύρης σε βολές μέσων αποστάσεων.

Ο Kυβερνήτης (Καϊμακάμης) της επαρχίας της BIGA, Κος Fatih Genel δοκιμάζοντας την χρηση σάρισσας του Συλλόγου μας.

Στιγμιότυπο απο την επίδειξη παραγγελμάτων τοξοτων της Ελληνιστικής εποχής βασισμένα στον Ασκληπιόδοτο


Μέλη της αποστολής του Συλλόγου μας με οπλισμό της Ελληνιστικής, Υστερης Μυκηναϊκής και Κλασσικης εποχής.

Στιγμιότυπο απο την επίδειξη παραγγελμάτων τοξοτων της Ελληνιστικής εποχής βασισμένα στον Ασκληπιόδοτο

Στιγμιότυπο απο την επίδειξη μάχης Παγκρατίου με την συμμετοχή του Πρωταθλητή και Μέλους της Εθνικής ομάδος Tae-Kwon-Do Θανάση Μπάρκα

Αναμνηστική φωτογραφία μελών της Ομάδος Παραδοσιακής Τοξοβολίας του Συλλόγου μας στο χώρο των Αγώνων.

Στιγμιότυπο απο την επίδειξη μάχης Παγκρατίου με την συμμετοχή της  Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Παγκρατίου για το 2013, Όλγας Σταμέλου


 

VARANGIAN GUARD: ELITE WARRIORS OF BYZANTIUM


By Barry C. Jacobsen from DEADLIEST BLOGGER

For nearly 500 years, the purple-clad emperors of Byzantium were guarded on the battlefield and in their porphyry palace by an axe-wielding body of fierce Viking warriors: The Varangian Guard!

The 10th century was the zenith of the Viking Age. The warriors of Scandinavia, renowned for their ferocity, cunning, and fighting prowess were feared throughout Europe.

In the East, the Scandinavian’s who settled in what became Russia were known as the Rus. In the 9th century, they had become the ruling military elite in Russia and northern Ukraine; founding principalities at such places as Novgorod, Smolensk, Ryazan, Chernigov, and Kiev. From the beginning, they developed close trading ties with the Byzantine Empire; and occasionally went to war against it. Throughout the 10th century, small bodies of Scandinavian/Rus warriors took military service under the Byzantines; mostly serving as marines in Byzantine naval expeditions.

In 988, the Byzantine Empire was convulsed in one of its all-too-frequent civil wars. The Emperor, young Basil II, appealed to Vladimir the Great, Prince of Kiev for assistance. In return for the hand of Basil’s sister, Anna, in marriage the Rus sent 6,000 warriors to assist Basil against his enemies. At the battles of Chrysopolis and Abydos, Basil’s Varangians played a key role in defeating the rebel armies and guaranteeing Basil’s reign.

Not trusting the traditional Byzantine guard units to keep his person safe, Basil retained these fierce warriors as his new bodyguard; quartering them at the Imperial Palace at Constantinople. Basil christened this new unit the Tágma ton Varángon, the “Varangian Guard”. (Though there is some dispute as to when this name actually came into use: the first written mention does not occur until 1034, some forty five years later).

Though the Byzantines used the word Varangian to indicate any Scandinavian/Rus warrior, the word likely derives from the Old Norse, ‘var’, meaning “pledge”. Thus the Varangians were the “pledged men” of the Emperor’s guard.

Thereafter, the Emperors of Byzantium maintained this Viking guard. They were particularly prized for three reasons: first, they were superb fighting men, tall and strong and intimidating in the extreme (the contemporary historian, Michael Psellos, describes them as “terrible of aspect and huge of body”)! Just as with a bouncer at a bar, bodyguards are all the more effective when their formidable size and appearance discourage would-be trouble-makers and assassins in advance. Secondly, they had a reputation for loyalty to their employers (though, as Alfred the Great learned time-and-again, the Viking’s were past-masters of manipulating the fine print of any agreement to their advantage). Finally, and most importantly, they were mostly indifferent to the political intrigues that swirled around the palace, as the great Byzantine families maneuvered to place their own candidates on the throne.

They are described by contemporary Greek sources as “the axe-bearing barbarians”. Alternately and less flatteringly, they are called “the Emperor’s wine-sacks”, in reference to the prodigious quantities of alcohol they consumed in the wine-shops and taverns of Constantinople when off duty!

Wherever the Emperor went, the Varangians were in attendance. They accompanied him in formal ceremony; they guarded his palace, offices, and in his great reception hall they stood guard about the throne. There commander was called the Akolouthos (“The Acolyte”) due to his constant proximity to the Emperor; and his place was to stand immediately behind the Emperor in processions or behind the throne at formal audience.

Varangians overcome Pechenegs at Eski Zagra, 1122 While the nominal strength of the Varangian Guard was 6,000, its numbers waxed-and-waned depending on need and availability of recruits. The full 6,000 men accompanied Basil on his Armenian Campaign in 999-1000. But at the Battle of Eski Zagra/Beroia (near the ancient Roman city of Augusta Traiana) in 1122, the Emperor John II Comnenus may have had as few as 500 (though, few as they were, these were the storm-troops whose attack gained the Byzantines victory; hacking their way over and through the Pecheneg wagon-burg).

Varangian Guardsmen and Rus mercenary. Though their armor changed with the fashion of the day, the Scandinavian great axe remained the ubiquitous weapon of the Varangian Guard. Sometimes called by Byzantine sources a “rhomphaia” (in memory of the ancient curved cutting scythe of the Thracians), this weapon was no doubt the two-handed axe of the Rus and the Vikings. A fearsome weapon, it was capable of splitting a man from breastbone to crotch; or hacking off a horse’s head with a single crashing blow! It is a perfect weapon for defending a wall, a palace corridor, or the gunwale of a ship.

The standard of the Varangians might have been the late Roman “draco”; a bronze dragon head to which a silk windsock was attached to form the body of the dragon. (Interestingly, the Bayeux Tapestry shows the Anglo-Saxon Huscarls, both contemporary to the Varangians and, as will be seen later, a progenitor as well; carrying just such a draco-standard at the Battle of Hastings!) According to some historians, the Varangians replaced one of the oldest Guard units, the Excubitors; whose history goes back to the late Roman Empire. As the draco had been the standard of this older Guard unit, it is suggested that the Varangians inherited this standard for themselves (as well as the Excubitors’ barracks in the Palace). Carvings on the wall of an Albanian church, where a Varangian force was quartered before the Battle of Durazzo, appears to be of a draco; perhaps carved by a Varangian during their stay there.

In Scandinavia, Russia, and later in England service in the Varangians was considered as both honorable and lucrative; and the Guard drew a steady stream of new men from the north. Their pay rate was extraordinarily high, and pillage and loot were among the remunerative “fringe benefits”. After one battle in 1016, the Emperor gave them a full third of the captured booty; retaining one third for himself and the final third distributed to the rest of the army! Also, at the accession of a new Emperor, the Varangians were granted the privilege of ritually “looting” the treasury: they were allowed to file in and carry off as much coin as they could carry in their two hands. The giant Harald Sigurdson, the Norse prince and future king (who would be known to history as Harald Hardrada) served as a high-ranking officer in the Guard for many years in the 1030s; during which time he amassed such a fortune that he returned to Norway with the greatest personal wealth ever seen in Northern Europe before.

The Norman conquest of England had a profound and lasting effect on the Varangian Guard. In the years following 1066, the traditional military elite of the Anglo-Saxons found their place taken by the émigré Norman knightly aristocracy. Rendered redundant and unappreciated by William and his heirs, and in any case smarting under Norman rule, many Englishmen migrated away and took service in the Varangian Guard. By 1100, the English outnumbered both Scandinavians and Rus in the Guard. (Though many of these “Englishmen” were Anglo-Danes themselves; descendants of the Vikings who had settled in the “Danelaw”; that eastern portion of England, settled by Danes during the various Danish invasions of the 9th–11th century). Even so, Scandinavian warriors from Norway, Denmark, and Sweden continued to trek to Miklagard, the “City of Gold”, to make their fortune as their grandfathers had.

As the fortunes of the Empire waned in the 13th through 15th centuries, the Varangians served on; ever drawing new men to this storied regiment. As late as 1402, the Byzantine Emperor John VII wrote to King Henry IV (first of the Lancastrian kings of England) about the “axe-bearing men of the British race” that guarded both Constantinople and his person.

It is likely that the last members of the Varangian Guard died fighting in the breaches of the walls of Constantinople in 1453; attempting to ward the last Emperor of the Romans in his heroic final stand. Perhaps Varangian and Janissary battled there in ferocious hand-to-hand; and while they did, a torch was passed from one age to the next: from the elite warriors of the Dark Ages, the Vikings; to the elite Renaissance-era vanguard of the Ottoman Empire, the Janissaries.

With the end of the Varangian Guard a chapter in history was closed. One that began with the Jomsvikings, continued with their descendents, the Anglo-Saxon Huscarls, and came to fruition in the Varangian Guard. For 500 years, these elite warriors of the North were the most feared infantry in Europe, if not in the world entire.