Α’ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ-Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ-Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΔΟΡΥΛΑΙΟ


petchenegscv0gw7[1].

.

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΔΟΡΥΛΑΙΟ

.

.

Ἀπὸ τὸ μοναδικὸ ἔργο τοῦ Στίβεν Ράνσιμαν, Ἱστορία τῶν Σταυροφοριῶν

.

.…Ὅσο καὶ ἄν φιλονικοῦσαν ὁ αὐτοκράτωρ καὶ οἱ σταυροφόροι ἀρχηγοὶ γιὰ τὰ τελικὰ τους δικαιώματα, καὶ γιὰ τὴ διανομὴ τῶν μελλοντικῶν κατακτήσεων, δὲν ὑπῆρχε καμμία διαφωνία γιὰ τὰ ἀρχικὰ στάδια τῆς ἐκστρατείας ἐναντίον τῶν ἀπίστων.

Ἄν ἡ Σταυροφορία ἐπρόκειτο νὰ φθάσει στὴν Ἰερουσαλὴμ, ἔπρεπε νὰ ἐκκαθαρισθοῦν οἱ δρόμοι διὰ μέσου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Καὶ ἡ ἀπώθησις τῶν Τούρκων ἔξω ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία ἦταν ὁ κύριος σκοπὸς τῆς Βυζαντινῆς πολιτικῆς.

Ὑπῆρξε πλήρης συμφωνία ὡς πρὸς τὴ στρατηγικὴ, καὶ ὅπως ἦταν τὰ πράγματα τώρα, μὲ ἕνα βυζαντινὸ στρατὸ στὸ πλευρὸ τους, οἱ σταυροφόροι ἦταν πρόθυμοι νὰ προστρέχουν στοὺς ἔμπειρους στρατηγοὺς του γιὰ ζητήματα τακτικῆς…

…οἱ σταυροφόροι ξεκίνησαν κατὰ μήκος τῆς παλιᾶς βυζαντινῆς ὀδοῦ ποὺ διέσχιζε τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ἡ ὀδὸς ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ τὴ Νικομήδεια συναντοῦσε τὴν ὀδὸ ἀπὸ τὴν Ἑλενούπολη καὶ τὴ Νίκαια στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Σαγγαρίου.

Σὲ λίγο ἄφηνε τὸν ποταμὸ γιὰ ν’ ἀνεβεῖ κατὰ μήκος μιᾶς κοιλάδας παραποτάμου πρὸς νότο, περνῶντας ἀπὸ τὸ σύγχρονο Μπιλετζὶκ, κατόπιν ἀνέβαινε μὲ στροφὲς ἕναν αὐχένα πρὸς τὸ Δορύλαιο, κοντὰ στὸ σημερινὸ Ἐσκὴ Σεχὴρ.

Ἐκεῖ χωριζόταν στὰ τρία. Ὀποιοδήποτε δρόμο κι ἄν ἀποφάσιζαν νὰ πάρουν οἱ σταυροφορικὲς δυνάμεις, ἔπρεπε πρῶτα νὰ φθάσουν στὸ Δορύλαιο…

 .

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο [καὶ] γιὰ τὴν μάχη τοῦ Δορυλαίου στὸ : www.e-istoria.com

1a - AKADEMY LEONTES - INTERNET

Οι περίεργες Ιπποτικές βραχογραφίες της Ρόδου


Για πρώτη φορά στην Ελλάδα φέρνουμε στο φως τις σπάνιες Ιπποτικές βραχογραφίες της Ρόδου.

Για λόγους προστασίας αυτών δεν αναφέρουμε το μέρος άλλα έχοντας αυτές τις τέσσερις φωτογραφίες αναδεικνύομαι το θέαμα όπως κάνει πάντα η ΑΝΟΠΑΙΑ ΑΤΡΑΠΟΣ. Παρακαλούμε θερμά τις αρμόδιες υπηρεσίες να τα προστατεύσουν και να τα αναδείξουν

Οι Ιωαννίτες Ιππότες, γνωστοί και ως Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα του Ξενώνα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ της Ρόδου και της Μάλτας, Τάγμα του Αγίου Ιωάννη, Οσπιταλιέροι και Ιππότες της Μάλτας, (γαλλικά: Ordre des Hospitaliers η Ordre de Malte), είναι Ιπποτικό Τάγμα, που ξεκίνησε ως αμαλφικό νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ το 1080 για να παρέχει φροντίδα στους φτωχούς, άρρωστους ή τραυματισμένους προσκυνητές των Αγίων Τόπων.

Μετά τη Χριστιανική εκστρατεία στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την πρώτη Σταυροφορία, έγινε θρησκευτικό και πολεμικό τάγμα με δική του διοίκηση αναλαμβάνοντας την προστασία των Αγίων Τόπων. Μετά την ήττα και την εκδίωξη των Χριστιανικών δυνάμεων, το τάγμα συνέχισε τη δράση του αρχικά στη Ρόδο και μετέπειτα στη Μάλτα.

Στη Ρόδο οι Ιωαννίτες, αναφερόμενοι τότε και ως “Ιππότες της Ρόδου” αναγκάστηκαν να γίνουν μια πιο εξεζητημένη στρατιωτική δύναμη, μαχόμενοι κυρίως ενάντια σε Τούρκους πειρατές. Αντιστάθηκαν σε δύο εισβολές, μία από τον Σουλτάνο της Αιγύπτου το 1444 και άλλη μία από τον Σουλτάνο Μωάμεθ τον Β’, ο οποίος, μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, είχε θέσει τους Ιωαννίτες ως στόχο “πρώτης προτεραιότητας”.

Το 1494 οι Ιωαννίτες κατασκεύασαν οχυρωματικά έργα στην χερσόνησο της Αλικαρνασσού, χρησιμοποιώντας κομμάτια από το (μερικώς) κατεστραμμένο Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (ένα από τα επτά θαύματα του Αρχαίου Κόσμου).

Το 1522 μία νέου είδους και μεγέθους δύναμη “κατέφθασε” : 400 πλοία υπό την διοίκηση του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, μετέφεραν 200.000 στρατιώτες στο νησί. Ενάντια σε αυτή τη δύναμη οι Ιωαννίτες, υπό τον μάγιστρο Φίλιππο Βιλιέ, είχαν 7.000 άνδρες και τα οχυρωματικά τους έργα.

Η πολιορκία διήρκεσε 6 μήνες, στο τέλος της οποίας επετράπη στους εναπομείναντες νικημένους Ιωαννίτες να αποσυρθούν στη Δύση. Μετά από αυτή την ήττα στην ξηρά, οι Ιωαννίτες άρχισαν να εγκαταλείπουν σταδιακά τις παλιές τακτικές του ιππικού, αναλογιζόμενοι την υπεροχή του εχθρού τους στην ξηρά και αντιλαμβανόμενοι ότι ήταν πιο ευάλωτος στη θάλασσα.

Η Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου αποτελεί σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Φωτογραφίες: Αρχείο Θοδωρή Βογιατζόγλου.

Πηγή’ ΑΝΟΠΑΙΑ ΑΤΡΑΠΟΣ’

Ὁ βυζαντινὸς στρατὸς στὸ «Στρατηγικὸν» τοῦ Μαυρικίου


Ὁ ὁπλισμὸς τοῦ πεζικοῦ – ὁ ὁπλισμὸς τοὺ ἱππικοῦ – τακτικὲς – ὅπλα ἰδιαίτερης σημασίας  – στρατιωτικὲς ὁδηγίες – οἱ μισθοφόροι τὴν ἐποχὴ τοῦ Μαυρικίου, ἐπιδράσεις – συμπεράσματα.

.

.

Τὸ λεγόμενο «Στατηγικὸν» τοῦ Μαυρικίου, τὸ ὁποῖο χρονολογεῖται περὶ τὸ ἔτος 600, γράφτηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν αὐτοκράτορα Μαυρίκιο ἤ κάποιον στρατηγὸ του καὶ ἀποτελεῖ ἕνα θεμελιῶδες ἔργο γιὰ τὴ δομὴ, τὴν τακτικὴ, τὸν ὁπλισμὸ καὶ ἄλλα στοιχεῖα τοῦ βυζαντινοῦ στρατοῦ.

.

Ἡ ἐπόμενη μεγάλη στρατιωτικὴ πραγματεῖα, τὰ «Τακτικὰ» τοῦ Λέοντος ΣΤ’, γράφηκαν στὰ τέλη τοῦ ἐνάτου αἰῶνος, δὲν ἐπέφεραν [δὲ] κάποια ριζικὴ ἀλλαγὴ στὸν βυζαντινὸ στρατὸ, καθῶς ὁ Λέων ΣΤ’, στὴν οὐσία ἀντέγραψε τὶς ὀδηγίες τοῦ «Στρατηγικοῦ» καὶ πραγματοποίησε ὁρισμένες προσθῆκες μικρῆς σημασίας.

.

Ἔτσι οἱ μεταρρυθμίσεις τοῦ Μαυρικίου στὶς ἀρχὲς τοῦ 7ου αἰῶνος, συνέχισαν νὰ εἶναι σὲ ἱσχὺ τὸν 8ο καὶ τὸν 9ο αἰῶνα, διάστημα κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ βυζαντινὴ τακτικὴ δὲν ὑπέστη καμμία σημαντικὴ ἀλλαγὴ.

Ὁ αὺτοκράτωρ Μαυρίκιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀραβισσὸ τῆς Καππαδοκίας καὶ κατὰ τὰ χρόνια τῆς βασιλείας του, ἀπὸ τὸ 582 ὡς τὸ 602, ἀντιμετώπισε πολυαρίθμους ἐχθροὺς – κυρίως Πέρσες, Σλάβους καὶ Ἀβάρους – τὰ πολεμικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν ὁποίων κατέγραψε στὴν περίφημη στρατιωτικὴ πραγματεῖα του.

.

Δίχως νὰ εἶναι στρατιωτικὸς, ἄρχισε τὴ σταδιοδρομία του ὡς γραμματέας τοῦ αὐτοκράτορος Τιβερίου (578-582), ὁ ὁποῖος, ἔχοντας οὐσιαστικῶς τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ 574, τὸν ὅρισε ἀρχικῶς κόμη τῶν Ἐξκουβιτόρων, ἔπειτα κόμη τῶν Φοιδεράτων καὶ τελικῶς τὸ 577, ἀρχιστράτηγο τῆς Ἀνατολῆς.

Ἡ ἄνοδός του στὸν βυζαντινὸ θρόνο, τὸ 582, ἐπῆλθε ὡς ἐπισφράγισμα τῶν μεγάλων ἐπιτυχιῶν του ἐναντίων τῶν Περσῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν [ὡς] συνέχεια τὴ διάρκεια τῆς βασιλείας του….

.Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

 

.Συντομευμένος σύνδεσμος  –  http://wp.me/p12k4g-32d

1a - AKADEMY LEONTES - INTERNET